United States Army Air Forces
Type-aanduidingssysteem
Het type aanduidingsysteem voor Amerikaanse militaire vliegtuigen uit 1940-1945 werd in 1924 ingevoerd en in 1941 herzien, voor zover het de U.S. Army betreft. De marine had een afwijkend aanduidingsysteem. Eind 1962 werd een geheel nieuw systeem ingevoerd, waarbij de aanduidingen voor leger, luchtmacht en marine vrijwel gelijk zijn. Elk vliegtuig dat door het Amerikaanse leger in dienst genomen wordt, is bestemd voor een bepaalde taak, zoals jachtvliegtuig, bommenwerper... deze taak wordt aangegeven met een of twee letters, die het belangrijkste onderdeel zijn van de totale aanduiding van het vliegtuig. Om twee vliegtuigen die voor eenzelfde taak gebouwd zijn (b.v. twee bommenwerpers), uit elkaar te houden, wordt de basisaanduiding gevolgd door een volgnummer. Het komt voor dat een vliegtuig niet operationeel gebruikt wordt, maar nog experimenteel is of ter beoordeling in gebruik is. De basisaanduiding wordt dan voorafgegaan door een extra letter die de speciale status van dit vliegtuig aangeeft. Indien een vliegtuig wordt gewijzigd en wordt gebruikt voor een andere taak dan waarvoor het oorspronkelijk werd gebouwd wordt er eveneens een letter vóór de basisaanduiding geplaatst, zodat men weet voor welke nieuwe taak het vliegtuig dan bestemd is.
| A | Attack - jachtbommenwerper |
| AT | Advanced Trainer - lesvliegtuig |
| B | Bomber - bommenwerper |
| BC | Basic Combat - gevechtstrainer |
| BT | Basic Trainer - lesvliegtuig |
| C | Cargo - transportvliegtuig |
| F | Photographic - fotovliegtuig |
| L | Liaison - verbindingsvliegtuig |
| O | Observation - verkenningsvliegtuig |
| OA | Observation Amphibian - amfibie verkenningsvliegtuig |
| P | Pursuit - jachtvliegtuig |
| PT | Primary Trainer - lesvliegtuig voor basisopleiding |
| R | Helicopter - |
| UC | Utilitary Cargo - licht transportvliegtuig |
| AG | Assault Glider - zweefvliegtuig voor luchtlandingen |
| BG | Bomb Glider – bommenwerper zweefvliegtuig |
| CG | Cargo Glider - vracht-zweefvliegtuig |
| FG | Fuel Glider - zweefvliegtuig met brandstof |
| PG | Powered Glider - zweefvliegtuig met hulpmotor |
| TG | Training Glider - les-zweefvliegtuig |
| BQ | Controllable Bomb - op afstand bestuurde gevleugelde bom |
| CQ | Target Control - geleidevliegtuig voor onbemande vliegtuigen |
| OQ | Aerial Target, no man - onbemand doelvliegtuig |
| PQ | Aerial Target, manned - bemand doelvliegtuig |
| VB | Vertical Bomb - Raket |
North American P-51 Mustang
Eén van de bekendste en volgens vele mensen het beste jachtvliegtuig uit de Tweede Wereldoorlog is de P-51 Mustang. De meeste mensen kennen het toestel als een lange-afstand escortejager, maar de P-51 was veel meer dan dat. Het verhaal van de Mustang begon toen het Britse leger behoefte had aan een nieuw verkenningsvliegtuig dat ook kon dienst doen als jachtvliegtuig. Door de uitstekende prestaties van de Mustang kreeg hij al gauw een aanvalstaak aangewezen namelijk die van duikbommenwerper. Ondertussen bleven de technici van de AAF (American Air Force) experimenteren met het verbeteren van het vliegtuig. Zo kreeg het een Merlinmotor die betere prestaties leverde op grotere hoogte dan de oorspronkelijke Allisonmotor. In 1944 kreeg de P-51D 6 machinegeweren in plaats van 4 waardoor hij een fenomenale vuurkracht had. Dit was het het enige propellorvliegtuig dat het kon opnemen tegen de fenomenale Messerschmitt 262 aangezien de P-51 het enige vliegtuig was dat in duikvlucht de snelheid van de 262 kon benaderen. De P-51 heeft als enige een paar van deze kisten af weten te schieten. Bij de Mustang is een zogeheten 'laminar flow'-profiel toegepast. De grootste dikte van het profiel ligt verder naar achter op de koorden dan bij de tot dan toe gebruikelijke profielen waardoor de stroming langer het profiel blijft volgen, later omslaat van laminair naar turbulent en daardoor minder weerstand oplevert. Doordat de Mustang een laag brandstofverbruik had en kon beschikken over externe brandstoftanks kreeg de jager een grote reikwijdte en was het toestel geschikt voor de langeafstandsescorte. Zo werd het onder andere ingezet voor het escorteren van langeafstandsbommenwerpers zoals de B-17 Flying Fortress boven Duitsland en de B-29 Superfortress boven Japan. Het nadeel van de Mustang was echter dat zijn bijzonder grote brandstofvoorraad ten koste ging van zijn beweeglijkheid. Hierdoor werden Amerikaanse vliegers gedwongen om op grote hoogte te blijven en ervoor te zorgen hoe dan ook boven de vijand te blijven. Veelal later in de oorlog lukte dit ook wel wanneer ze bijvoorbeeld ingezet werden om de B-17's richting Berlijn te escorteren. Deze bommenwerpers vlogen op grote hoogte (7 à 8 km) en deze hoogte was voor de P-51 jager genoeg om met volle snelheid neer te dalen op de klimmende Duitse onderscheppingsjager. Echter wanneer de Mustang in een 1 op 1 luchtgevecht terechtkwam op een vaste hoogte met de Messerschmitt Bf 109 of Focke-Wulf Fw 190 was het afgelopen. De P-38 Lightning, die het probleem niet had met de volle brandstoftank in de romp (het was onmogelijk om een luchtgevecht te voeren als de centrale "fuel tank" vol was) was eigenlijk een ouder toestel, iets trager, maar zeker niet ongeschikt qua acceleratie, vliegbereik (eigenlijk had de P-38 Lightning meer bereik, 2260 mijl) en wendbaarheid.
P-38 Lighting
Lockheed ontwierp de P-38 naar aanleiding van het verzoek van de Amerikaanse Luchtmacht in 1937 om een onderschepper the bouwen met een minimale snelheid van 580 km/u op 6100 m hoogte. Net als bij de Fokker G.I kozen ze voor een dubbele staart. De propellers draaiden tegengesteld om de torsie te verminderen. De configuratie van het landingsgestel, één wiel voor en twee wielen net achter het zwaartepunt, was een unieke keuze voor een jachtvliegtuig. Op 27 januari 1939 vloog het eerste prototype. Op 11 februari 1939 vestigde het gelijk een trans-continentaal snelheidsrecord Californië naar New York City te vliegen. Hierop werden in april 1939 13 toestellen van dit type besteld. Al snel bestelden het Verenigd Koninkrijk en Frankrijk in totaal 667 toestellen, aangepast aan de wensen van deze landen (de propellers van deze versies draaiden bijvoorbeeld beide rechtsom). Engeland nam de bestelling van Frankrijk geheel over nadat Frankrijk in juli 1940 was gevallen. De bestelling bestond uit een variant mét en een zonder luchtcompressie. Deze laatste variant werd door Engeland geannuleerd nadat bleek dat deze slecht 480 km/u haalde en lastig bestuurbaar was. Deze toestellen werden uiteindelijk gebruikt als trainingsvliegtuigen voor aankomende piloten in de Verenigde Staten. Het eerste type dat klaar was voor luchtgevechten was de P-38E, gevolgd door de P-38F in april1942. De eerste twee luchtoverwinningen werd behaald op 4 augustus 1942 toen twee P-38s op een tweetal Japansewatervliegtuigen stuitten. Er zouden hierna nog vele Japanse vliegtuigen volgen. De eerste overwinning in Europa werd op 15 augustus bij IJsland behaald op een Focke-Wulf Fw 200 scheepsbommenwerper. Dit was ook de eerste luchtoverwinning op een toestel van de Duitse Luftwaffe. Een deel van de toestellen werden naar Engeland gebracht voor de invasie van Noord-Afrika in november 1942. Verder werden de P-38s ingezet als lange-afstands escortejagers, maar de vliegtuigen bleken op grote hoogte niet geschikt voor deze rol en werden uiteindelijk vervangen door de P-51 in september 1944. Voor het front in Zuid-Oost Azië bleek het toestel uitermate geschikt. Zijn snelheid en klimvermogen en vooral zijn enorme vuurkracht bleken een dodelijke combinatie voor de Japanse Zero's. Begin 1943 kwam type P-38G in gebruik met krachtigere motoren en een betere radio, gevolgd door type P-38H met een nog krachtigere krachtbron, een 20 mm kanon en een bommenlading van 1450 kg. De P-38J volgde met een nieuwe motorconfiguratie en met (destijds uniek voor een jachtvliegtuig) stuurbekrachtiging voor de besturing. Van de P-38K werden er slechts twee gebouwd, omdat de overheid het onacceptabel vond dat de productie van de P-38 2 tot 3 weken moest worden gestaakt om de productielijn aan te passen. De hieropvolgende P-38L werd het meest succesvolle toestel in aantallen, waarvan er 3923 werden gebouwd. Omdat ze in dienst kwamen in juni 1944 konden ze nog net op tijd meevechten tijdens D-Day.
P-47 Thunderbolt
De Republic P-47 Thunderbolt (bijnaam "Jug") was een éénmotorig jachtvliegtuig dat intensief door de USAAF tijdens de Tweede Wereldoorlog werd ingezet. Het toestel bleek een geduchte tegenstander tijdens luchtgevechten, maar bleek zeker zo bruikbaar als grondaanvalstoestel. Niet alleen de Verenigde Staten, maar ook andere geallieerde luchtmachten hadden dit toestel in hun arsenaal. De P-47C was de eerste variant die werd ingezet voor gevechtsmissies eind 1942. De eerste gevechtsmissie vond plaats op 10 maart 1943 tijdens een onderscheppingsmissie boven Frankrijk en de eerste luchtoverwinning werd op 17 augustusZuid-Amerikaanse landen geleverd tot in de jaren 60. Er zijn in totaal 15686 Thunderbolts gebouwd, en een klein aantal zijn vandaag de dag nog steeds in luchtwaardige staat. behaald tijdens een escortemissie. Er vonden enkele aanpassingen plaats die leidden tot de P-47D, waarvan er 12602 zijn gebouwd. Na de oorlog werden de toestellen aan veel
P-59 Airacomet
De Bell P-59A was een gevechtsvliegtuig gebouwd tijdens de Tweede Wereldoorlog in de Verenigde Staten. Het prototype, de XP-59A, was het eerste straalvliegtuig dat vloog in de VS op 1 oktober 1942. Van het type werden enkele vliegtuigen gebouwd en zijn performance was zo slecht dat de United States Army Air Force het contract vernietigde voor de helft van de gecontracteerde vliegtuigen gebouwd waren. De P-59 deden nooit militaire operaties.
